به گزارش همشهری آنلاین، به نقل از فرادید: این کشف پس از دریافت سیگنالی ضعیف و نامشخص از فلزیاب انجام شد؛ سیگنالی که معمولاً با زبالههای فلزی کمارزش اشتباه گرفته میشود. اما بعد از حفاری، یک شیء طلایی در عمق کم و در خاکی فشرده نمایان شد، بدون آنکه نشانهای سطحی وجود داشته باشد که آن را از زبالههای معمولی متمایز کند.
وارمینگ در اینباره میگوید: صدایی که دستگاه میداد شبیه همان صداهای معمولیِ تکههای آلومینیوم یا درِ بطری بود. اما لحظهای که رنگ طلایی از میان خاک بیرون آمد و پس از حدود ۱۵۰۰ سال دوباره نور را دید، توصیفش سخت است؛ گویی ارتباطی مستقیم با گذشته برقرار میشود و فوراً این پرسش در ذهن شکل میگیرد که چه کسی زمانی چنین اثر هنرمندانهای را بر روی لباسش داشته است.
این سنجاق حدود ۴۰ میلیمتر طول دارد و سطح آن بهطور فشرده با نقشهای دایرهای تکرارشونده تزئین شده که با نظمی دقیق در کنار هم قرار گرفتهاند. به نظر میرسد این تزئینات با روشهای ظریف فلزکاری، مانند کار با دانههای ریز طلا یا رشتههای بسیار نازک، ساخته شدهاند که نشاندهنده مهارت بالای سازنده است. یکنواختی این نقشها نیز حاکی از تولیدی کنترلشده و دسترسی به صنعتگران متخصص است.
از نظر شکل، این شیء شباهتهایی با سنجاقهای کوتاهِ شناختهشده از همان دوره دارد، اما تفاوتهایی در اندازه و نوع تزئین آن دیده میشود که طبقهبندی دقیقش را دشوار میکند. برای تعیین جایگاه دقیق آن، باید با نمونههای ثبتشده دیگر مقایسه شود.
بخش اتصال این سنجاق شامل یک سوزن آهنی بوده که اکنون بهشدت زنگ زده و ساختار اصلی آن بهخوبی قابل تشخیص نیست. در قسمت زیرین، رسوبات معدنی باعث شدهاند که شیء تا حدی به یک سنگ کوچک بچسبد؛ موضوعی که نشان میدهد این قطعه پس از دفن، کمتر جابهجا شده و احتمالاً مدت طولانی در همان محل ثابت باقی مانده است.
چنین سنجاقهای طلایی در یافتههای باستانشناسی نادر هستند، بهویژه نمونههایی که اینگونه تزئینات فشرده و پیچیده دارند. معمولاً این اشیاء نشانهای از جایگاه اجتماعی، هویت فردی یا سبکهای هنری منطقهای بهشمار میآیند.
این شیء قرار است برای بررسیهای دقیقتر به یک موزه محلی منتقل شود. در آنجا کارشناسان با مطالعه شکل، ترکیب فلزی و شرایط کشف، تلاش خواهند کرد روش ساخت، جنس مواد و زمینه فرهنگی آن را مشخص کنند.
نظر شما